Canım sıkılıyor! Sebebi malum… Rutubet kokan rüzgârlar esiyor başımda… Her nefes alışımda… Göğüs kafesim daralıyor… Anlıyor musun? Bu hal beni adeta paralıyor! Dudaklarımın bir kenarına iliştirilmiş billur tebessümlerim yere düştü, tuz-buz oldu. Her cam parçası yüreğime bir kıymık umarsızlığınca batıyor. Tarif edemediğim bir hal bu… Elinde hançer… Yüreğimi kanatıyor!

Canım sıkılıyor! Susuyorum öylesine… Aklımdan geçenlerle kesişmiyor yolum… Ödünç alınmış gibi bir ümit tutuyor elimden… Dikenli tellere bakıp haykırıyor bir bulut… Gözlerim bulut oluyor… Yağmayı yediremiyor ulu orta… Sonra… Sonra uğulduyor penceremi bekleyen karanlık… Sarsılan bir sütun gibi titriyor saatler… Yerinden oynatılmış bir taş parçası gibi gece… Göğsümün üzerinde gam sarayını inşa etmeye çabalıyor. Bilmem ki benden geriye ne kalıyor? Hüznün “-de” halinde demirlemiş sır kalyonu… Dalgalar acımazsız! Dalgalar ayaklarımı okşarken, ölüme haber salıyor.